Każdy z nas pisze swoją jedyną, niepowtarzalną historię. Od zawsze fascynował mnie człowiek — jako istota, jako dusza, wolna wola i ciało splatające się w jedno. Ostatnio szczególnie uważnie przysłuchuję się historiom ludzi. Ich słowom, emocjom, temu, co niewypowiedziane. I śmiem twierdzić, że każdy z nas ma coś do przejścia.Tkwię w głębokim przekonaniu, że każda historia — mniejsza czy większa, mniej lub bardziej dotkliwa — ma sens. Sens często głęboko ukryty, być może nie do zrozumienia na dany moment, ale jednak istniejący. Czasem potrzeba czasu, dystansu, a czasem całego życia, by go dostrzec.Aby lepiej zobrazować to, co chcę przekazać, przywołam kilka wydarzeń z mojego własnego życia. Uważnie przysłuchuję się odczuciom i problemom, z którymi mierzą się moje przyjaciółki. Jedna z nich zmaga się z nerwicą i panicznym lękiem, który paraliżuje jej ciało, odbiera spokój i znacząco wpływa na komfort codziennego funkcjonowania. Staram się pomóc jej zwykłą rozmową, obecnością, próbą odnalezienia wewnętrznej równowagi.Możesz zapytać: dlaczego ja? Co ja mogę wiedzieć? Otóż przeszłam przez to. Wiem, jak bardzo nieopanowany lęk potrafi zawładnąć życiem, jak odbiera poczucie bezpieczeństwa i kontroli nad własnym ciałem i myślami.Idźmy dalej. Kolejna przyjaciółka — kochający mąż, stabilność, poczucie bezpieczeństwa, od zawsze ogromne pragnienie założenia rodziny i posiadania dzieci. Zachodzi w ciążę. Traci dziecko. Poronienie. Smutek. Łzy. Żal. Cierpienie. I to jedno, bolesne pytanie: dlaczego?W tym miejscu rodzi się refleksja, która powraca do mnie nieustannie: jaki sens ma ludzkie cierpienie? Dlaczego tak bardzo musimy gonić za tym, czego pragniemy najbardziej? Dlaczego droga do spełnienia tak często prowadzi przez ból, stratę i rozczarowanie?Nie znam jednoznacznej odpowiedzi. Ale coraz częściej myślę, że cierpienie — choć trudne do przyjęcia — jest częścią naszego doświadczenia bycia człowiekiem. Być może to właśnie ono uczy nas empatii, pokory, uważności. Być może dzięki niemu potrafimy naprawdę dostrzec drugiego człowieka.Czy odkryłam już swoją misję i sens istnienia? Myślę, że tak — przynajmniej na ten moment. Czuję, że jestem tu po to, by słuchać i wspierać. By uczyć się kochać i być kochaną. By celebrować życie w każdej jego odsłonie. Doświadczać. Czuć. Być obecna.Życie nie zawsze jest łatwe. Scenariusze, które pisze, bywają trudne do zaakceptowania i niezrozumiałe. Bo jaki sens może mieć ludzkie cierpienie? A jednak — paradoksalnie — jest w tym coś fascynującego. Ta tajemnica. Ta głębia. To ciągłe poszukiwanie znaczeń.A Ty? Czy tak jak ja poszukujesz głębszego sensu wydarzeń? Zadajesz pytania o znaczenie spotykających Cię doświadczeń? Czy może idziesz przez życie, nie doszukując się drugiego dna — po prostu będąc tu i teraz?